भजन
पाहतोसि अंत काय, नंद-नंदना रे ! ॥धृ॥
दीन अम्ही घाबरलो, भवचक्री सापडलो ।
‘सुख’ म्हणुनी गडबडलो, ऎक वंचना रे ॥१॥
पाहुनि जनि सृष्टि-खेळ, नटलो बहु करुनि मेळ ।
खोवियली ऎसी वेळ, कोणि ना सखा रे ! ॥२॥
सोसियले दुःख किती, परि येईना सुमती ।
अंतकाळि काय गती, होइल गिरिधारे ! ॥३॥
बुध्दि दे अम्हास अता, लागू तव नाम पथा ।
होउ नकोसी परता, देइ दर्शना रे ! ॥४॥
वेळ गेलिया निघून, काय पाहशी दुरून ? ।
तुकड्या म्हणे
जीवप्राण, दान देइ बारे ! ॥५॥
